Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ: Όλη η αλήθεια απο την ίδρυση μέχρι και τη διάλυση.


 

Πως τα Ασφαλιστικά ταμεία έφτασαν στο σημερινό σημείο διαχρονικά;
Κακή οικονομική διαχείρηση;
Πολιτικές ευθύνες και σκοπιμότητες;
Η κακή συγκυρία;
Ή μήπως λιγόστεψαν οι εργαζόμενοι και πλήθυναν οι συνταξιούχοι όπως διατείνονται οι κατά καιρούς πολιτικοί αυτής της χώρας;
Όλο το ιστορικό από την ίδρυση μέχρι σήμερα, το συγκεντρώσαμε μέσα από διάφορα άρθρα για να δούμε τις τυχόν απαντήσεις που προκύπτουν μέσα από την ιστορική αναδρομή-καταγραφή της πορείας του ασφαλιστικού συστήματος στη χώρα μας. Χωρίς βέβαια να συνυπολογίσομε το παθητικό που προέκυψε από την αφαίμαξη που προκάλεσε το κύμα της αθρόας λαθρομετανάστευσης στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, που ίσως ήταν η χαριστική βολή στο
ρέκβιεμ του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης.


 Από τον συνεταιρισμό Αμπελακίων του 1788 στην επιδρομή στα αποθέματα των ταμείων του 1982!!!
Παραθέτω παρακάτω τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας, προσπαθώντας να προσεγγίσω ένα θέμα, το οποίο αφορά την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, αλλά συγχρόνως αναδεικνύει την προχειρότητα, την κοροιδία, τον εμπαιγμό, την εξαπάτηση και τέλος την ένταξη ενός “κοινωνικού αγαθού” στην εμπορία ελπίδος, στο στήσιμο του πελατειακού κράτους σε όλη του την “μεγαλοπρέπεια”, και όχι μόνον.

 Η παροχή αυτού του “κοινωνικού αγαθού” απο μία κοινωνία στά μέλη της, προσδιορίζει ώς ένα βαθμό και τον “πολιτισμό” της, εξ ού και η ονομασία της ασφάλισης ώς κοινωνική ασφάλιση.
Ο όρος “ασφάλιση” ή “κοινωνική ασφάλιση” περιλαμβάνει έννοιες κρίσιμες για την ύπαρξη του ανθρώπου, την ίδρυση ανθρώπινων κοινωνιών και γενικά την προστασία της ίδιας της ζωής.
Αγγίζει όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε τομείς της καθημερινότητος, αλλά και σημαντικούς τομείς διαμόρφωσης του επιπέδου διαβίωσης του Έλληνα πολίτη.
 Η ιδέα της κοινωνικής ασφάλισης είναι εξέλιξη των διαφόρων μορφών αλληλοβοήθειας των μελών μιάς κοινωνίας, και αυτό ώς μέτρο την χαρακτηρίζει.
Μελετώντας, και αντλώντας πληροφορίες, στο μέτρο του δυνατού, απο ειδικούς, δημόσιους φορείς, ασφαλισμένους, κτλ, διαπιστώνει κανείς ότι το ασφαλιστικο σύστημα της χώρας απο ιδρύσεώς του, “κατασκευάστηκε” και διαρθρώθηκε κατά τέτοιο τρόπο, όχι για να εξυπηρετήσει τις πραγματικές ανάγκες των υπο ασφάλιση εργαζομένων,
αλλά για να εξευρεθεί τρόπος της κεφαλαιοποίησης ενός οικονομικού αντικειμένου, την δήθεν “ασφάλισης” και κατόπιν να “ληστεύουν” το προιόν της ασφάλισης, ώς κράτος, ώς κυβέρνηση, και να το διαθέτουν κατά το δοκούν, εν απουσία του ασφαλισμένου.
 Αυτό το οικονομικό αντικείμενο εδημιουργείτο απο τίς οικονομικές καταβολές εργοδοτών-εργαζομένων και μόνον, και δια πληθώρας νόμων, το διαχειριζόταν η εκάστοτε κυβέρνηση, ερήμην των ασφαλισμένων ουσιαστικά, διότι τίς διοικήσεις των Ταμείων τίς διόριζαν οι εκάστοτε κυβερνώντες.
 Όταν δημιουργηθήκαν τα πρώτα ελλείματα στα Ταμεία, από κακές πολιτικές και διαχειριστικές επιλογές απο τίς διοικήσεις των, και των εκάστοτε κυβερνώντων, νομοθετήσαν την χρηματοδότηση των Ταμείων, και γενικά του Ασφαλιστικού συστήματος από πόρους του Δημόσιου προυπολογισμού κατ’αρχάς και κατά δεύτερον αποκρύψαν την αλήθεια απο τούς Ελληνες πολίτες με λογιστικά τεχνάσματα.

  Μήπως απο την τσέπη τους τα έδιναν, σκορπούσαν τα χρήματα του δημοσίου ελέω πολιτικού συστήματος, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.
Όταν το πρόβλημα του “ασφαλιστικού” έγινε τεράστιο και ακανθώδες πολιτικά, ουδείς εκ των πολιτικών της μεταπολίτευσης ετόλμησε να το ακουμπήσει σοβαρά, διότι είχε “πολιτικό κόστος” η ανακοίνωση της αλήθειας, δηλ. ότι το Ελληνικό κράτος έφτασε σε σημείο να αδυνατεί να καλύψει το “ασφαλιστικό σύστημα” της χώρας.
Διότι τα χρήματα των Ταμείων τα έπαιρνε το κράτος άτοκα και κατόπιν χρηματοδοτούσε τον “ασθενή” με τα ίδια του τα χρήματα, και αυτό το ονόμαζαν χρηματοδότηση του κράτους πολιτική και κοινωνική προσφορά των “λαικών”, “φιλελεύθερων” και “σοσιαλιστικών κυβερνήσεων” της χώρας.
Τα ταμεία και η ίδρυσής των αποτελούσαν “παραχώρηση” του εκάστοτε κυβερνητικού σχηματισμού, δηλ. της εκάστοτε κυβέρνησης πρός τούς Ελληνες πολίτες, κατά καιρούς, και πολλά απο αυτά υπήρξαν και προνομιακοί “εκλογικοί” χώροι, παλαιοτέρων και νεοτέρων πολιτικών της Ελλάδος.
 Χρησιμοποιηθήκαν ώς μέσα πίεσης και εκβιασμού των εργαζομένων, απο την “δήθεν” απώλεια των συντάξεών των, έως την απώλεια της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης.

Απο άρθρο των aegeantimes

Ασφαλιστικά Ταμεία: Η μεγάλη ληστεία.

 Το πρόβλημα της διαχείρισης των αποθεματικών των Ταμείων αρχίζει από την δεκαετία του ’50. Από το 1950 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 τα αποθεματικά των Ταμείων ήταν σε άτοκους λογαριασμούς στην Τράπεζα της Ελλάδος. Και με αυτά τα λεφτά χρηματοδοτούσαν τον Μποδοσάκη τον Νιάρχο τον Ανδρεάδη και τους λοιπούς «επιχειρηματίες» για να έρθει η πολυπόθητη «οικονομική ανάπτυξη» που όμως αφορούσε τους λίγους.

  Έχει υπολογιστεί ότι οι απώλειες από τόκους την περίοδο αυτή (με μεγάλες περιόδους υψηλού πληθωρισμού και υψηλών επιτοκίων) ανέρχονται στο ποσό των 70 περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ ή 25 τρις δραχμές..Όμως θα πρέπει να επισημάνουμε και το ότι την περίοδο εκείνη η κλοπή – γιατί περί κλοπής πρόκειται – δεν είχε γίνει τόσο αισθητή γιατί και οι συντάξεις ήταν χαμηλές και οι συνταξιούχοι ήταν λίγοι.

  Το πρόβλημα έγινε αντιληπτό από την πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου η οποία ήταν και η μόνη που έδωσε μια κάπως ορθολογική και βιώσιμη (για εκείνη την εποχή) λύση. Τα κεφάλαια των Ταμείων ήταν μεν δεσμευμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος αλλά τοκίζονταν με επιτόκιο 14% (όταν βέβαια τα επιτόκια στις καταθέσεις ήταν κατά μέσο όρο πάνω από 20%) Όταν έφτασε ή ώρα όμως να πάρουν τις συντάξεις τους οι εργαζόμενοι που τόσα χρόνια πλήρωναν τις εισφορές τους οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη έφτασαν στο σημείο να τους ζητάνε και τα ρέστα…
           

 
Άρχισαν να επικαλούνται το «δημογραφικό πρόβλημα» και την «αύξηση του προσδόκιμου ζωής»… Και συνέχισαν την προσπάθεια να εκμεταλλευτούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών Ταμείων σε όφελος του κεφαλαίου. Επειδή η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο έπρεπε να καλύψουν την όλη προσπάθεια με φερετζέ. Και βρήκαν το κόλπο των δήθεν υψηλών αποδόσεων που θα προσέφερε η επένδυση μέρους των αποθεματικών σε μετοχές και σε προϊόντα υψηλού κινδύνου. Με ποιο τρόπο;

  Το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθετεί για πρώτη φορά την τοποθέτηση του 20% των αποθεματικών των Ταμείων σε μετοχές και σε τραπεζικά προϊόντα υψηλού ρίσκου. Το 1995 η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (με συμφωνία της Νέας Δημοκρατίας) πλέον επιτρέπει την πρόσληψη από τις Διοικήσεις των ασφαλιστικών Ταμείων Τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών οργανισμών σε ρόλο συμβούλου. Το 1999 η κυβέρνηση Σημίτη (και πάλι με συμφωνία της Νέας Δημοκρατίας) ανεβάζει το ποσοστό των αποθεματικών που τζογάρονται στο χρηματιστήριο στο 23%. Την ίδια περίοδο (συμπτωματικά άραγε;) μεταβιβάζεται ο έλεγχος του τραπεζικού συστήματος στον ιδιωτικό τομέα και γιγαντώνεται το ιδιωτικό τραπεζικό κεφάλαιο.

  Μήπως τελικά οι αποδόσεις των κεφαλαίων των ασφαλιστικών Ταμείων ήταν υψηλές; Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσες φορές θα παίξεις γκανιάν τον Αστραχάν στον ιππόδρομο και θα κερδίσεις; Ακριβώς αυτό έγινε. Τα ταμεία την τριετία 1999-2002 έχασαν γύρω στα 3,5 δις ευρώ. Αλλά δεν έφτανε αυτό. Το 2003 η κυβέρνηση Σημίτη επέτρεψε στα Ταμεία να επενδύουν τα αποθεματικά τους σε χρηματιστηριακά παράγωγα. Χρηματιστηριακά προϊόντα πολύ υψηλού ρίσκου που δεν είναι τίποτα περισσότερο από αέρα κοπανιστό…. Από γκανιάν το στοίχημα έγινε φορκάστ…. Δηλαδή τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων αποτέλεσαν για όλη την μεταπολεμική περίοδο και μέχρι σήμερα ένα ακόμη μέσο για την αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Περίοδος δομημένων ομολόγων: «Δομημένο» ή «σύνθετο» ομόλογο. Είναι ομόλογα που η απόδοσή τους εξαρτάται από κάποια συνθήκη.
 Το χειρότερο είναι πως τα ομόλογα αυτά μπορούσαν να αγοραστούν από τις διοικήσεις χρησιμοποιώντας όχι τα κεφάλαια υψηλού κινδύνου (το 23%) αλλά από το 77% των αποθεματικών που προορίζονταν για επενδύσεις σε σταθερούς τίτλους. Ο εκδότης εξασφαλίζει φτηνό χρήμα μεταβιβάζοντας το ρίσκο και σε τελική ανάλυση το κόστος της χρηματοδότησης του, στον αγοραστή του ομολόγου. Αυτή τη φορά τα ασφαλιστικά ταμεία χρηματοδοτούν τις Τράπεζες με κίνδυνο απώλειας του κεφαλαίου.

  Η τελευταία μεγάλη ληστεία συντελέστηκε με το κούρεμα των ομολόγων. Και βέβαια το διαρκές έγκλημα της διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας των Ταμείων.
  Αφήστε λοιπόν τα παραμύθια περί υψηλών συντάξεων και φέρτε πίσω τα κλεμένα

Πηγή ramnousia

 
Το πρώτο «κραχ» του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας μόλις δεκαπέντε χρόνια μετά τη γέννησή του
 
Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς


 Τις παθογένειες του ασφαλιστικού μας συστήματος πρέπει να αναζητήσουμε στα χρόνια του Όθωνα και στην πρώτη κατάρρευσή του που έγινε πριν από 135 χρόνια και οφειλόταν στην πρωτοφανή μείωση του χρόνου ασφάλισης (20ετία), στη συγχώνευση ανόμοιων Ταμείων, στις συντάξεις των βουλευτών και στις «ρουσφετολογικές» συνταξιοδοτήσεις. Περίπου δεκαπέντε χρόνια κατάφερε να επιβιώσει το πρώτο ανεξάρτητο ασφαλιστικό ταμείο στη χώρα μας που ήταν των δημοσίων υπαλλήλων. Για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, απορροφήθηκε από το Δημόσιο Tαμείο, το οποίο κατέβαλλε πλέον τις συντάξεις, και από τότε ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια! Πρωταγωνιστής ο πολιτικός, πληρεξούσιος, βουλευτής, πολλές φορές Υπουργός και Πρωθυπουργός Σωτήριος Σωτηρόπουλος (1831-1898), ο οποίος ως Υπουργός Οικονομικών πήρε τις αποφάσεις για τη μείωση του χρόνου ασφάλισης και τη συγχώνευση των Ταμείων. Οι αποφάσεις του αυτές του κόλλησαν το παρατσούκλι «ο καταστροφεύς» που του απηύθυνε σε πρωτοσέλιδό του ο δημοσιογράφος Φίλιππος Λούης και του φώναζαν οι συνταξιούχοι στην πρώτη διαδήλωσή τους που έγινε στο Σύνταγμα το 1876!
Η γέννηση του πρώτου
Ασφαλιστικού Ταμείου

 Η ιστορία των συντάξεων στην Ελλάδα συμπλήρωσε ήδη εκατόν πενήντα χρόνια ζωής. Ο πρώτος που επιχείρησε να εισαγάγει στη χώρα μας το θεσμό των συντάξεων κυρίως για δημοσίους υπαλλήλους, το 1856, ήταν ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1815-1883), ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς του 19ου αιώνα. Βέβαια, από τα πρώτα χρόνια του Όθωνα είχαν εκδοθεί διάφορα Διατάγματα για τη σύσταση Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου ή τη δημιουργία αλληλοβοηθητικών ταμείων για διάφορες κατηγορίες (στρατιωτικοί, δικαστικοί, δάσκαλοι, χήρες και ορφανά αξιωματικών), αλλά ουσιαστικά παρέμεναν ανεφάρμοστα.
 Ο Αλ. Κουμουνδούρος, ως υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Δημητρίου Βούλγαρη, υπέβαλε το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή, η οποία όμως διαλύθηκε και δεν πρόλαβε να το ψηφίσει. Πέντε χρόνια αργότερα (1861), επί Κυβερνήσεως Aθανασίου Μιαούλη πλέον και με υπουργό Οικονομικών τον Ευστάθιο Σίμο (1804-1878), δημοσιεύθηκε ο πρώτος νόμος για τη δημιουργία του Μετοχικού Ταμείου των δημοσίων υπαλλήλων και λίγα χρόνια αργότερα των υπαλλήλων της Εθνικής Τραπέζης. Καθιερωνόταν ο θεσμός των συντάξεων και το Ταμείο εξασφάλιζε τους πόρους του από τις κρατήσεις των μισθών (5%) και τη συνδρομή του κράτους. Σύνταξη δικαιούνταν οι δημόσιοι υπάλληλοι που συμπλήρωναν το εξηκοστό έτος ηλικίας και είκοσι πέντε έτη προϋπηρεσίας. Ταυτόχρονα, και με την ίδια νομοθεσία, καθιερώθηκαν και οι αναπηρικές συντάξεις!
  Επίσης, για όσους είχαν συμμετάσχει στην Επανάσταση του 1821 αναγνωριζόταν η «στρατιωτική θητεία» στα συντάξιμα χρόνια, ενώ κανείς δεν δικαιούταν να λαμβάνει διπλή σύνταξη. Οι αγωνιστές της Επανάστασης (από 25 Μαρτίου 1821 μέχρι 1829) αρκούσε να προσκομίσουν επίσημη πιστοποίηση του οπλαρχηγού τους ή δύο «ομολογουμένως κατά τον αγώνα διαπρεψάντων ανδρών». Όλα τα Βασιλικά Διατάγματα και οι Νόμοι που εκδόθηκαν το 1861 και αφορούσαν συντάξεις υπογράφτηκαν από τη βασίλισσα Αμαλία και υποχρεωτικά η σύνταξη –εφόσον εγκρινόταν– έπρεπε να έχει απονεμηθεί το αργότερο εντός δύο μηνών από την αίτηση του δικαιούχου! Πάντως, το πρώτο Διάταγμα που υπογράφηκε επίσης από τη βασίλισσα Αμαλία και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 22 Σεπτεμβρίου 1861 ήταν για την απονομή συντάξεως στις χήρες και τα ορφανά των γερουσιαστών!
Η συγχώνευση Ταμείων

  Ενώ στις προηγμένες και ευημερούσες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και το Βέλγιο, ο χρόνος εργασίας για να στοιχειοθετηθεί δικαίωμα συντάξεως ήταν τριάντα χρόνια, στο μικρό, πάμπτωχο και καταχρεωμένο ελληνικό βασίλειο καθιερωνόταν η εικοσιπενταετία. Το 1866 δε, πέντε χρόνια μετά την εισαγωγή του θεσμού, ο Σ. Σωτηρόπουλος –ως υπουργός Οικονομικών– θα καθιερώσει την εικοσαετία! Έτσι δυναμιτιζόταν το σύστημα ουσιαστικά στη γέννησή του. Σύντομα θα δοθεί και το δεύτερο μεγάλο χτύπημα. Όταν προσαρτούνταν τα Επτάνησα, διέθεταν δικό τους Ταμείο, το οποίο μάλιστα είχε περιουσία ένα εκατομμύριο δραχμές. Θαμπώθηκε ο Σωτηρόπουλος από το μεγάλο για εκείνη την εποχή αποθεματικό του Ταμείου των Επτανήσων και χωρίς να εξετάσει τα βάρη και τις υποχρεώσεις του έσπευσε να συγχωνεύσει το Ταμείο των Επτανήσων στο υφιστάμενο.

 Αλλά τα βάρη του Ταμείου Συντάξεων της πρώην Ιονίου Πολιτείας ξεπερνούσαν τις τριακόσιες χιλιάδες δραχμές ετησίως, ώστε εντός τριετίας το κεφάλαιο εκείνου του Ταμείου εξαντλήθηκε και το βάρος επωμιζόταν πλέον το κοινό Ταμείο. Η ένωση των δύο διαφορετικών Ταμείων τελικά ζημίωσε και τα δύο. Εν τω μεταξύ το ενιαίο Ταμείο αφενός επιβαρυνόταν και με τις «συντάξεις του Αγώνα» και αφετέρου δε το Δημόσιο αδυνατούσε να καταθέτει τη δική του συμμετοχή. Επιπροσθέτως, μέγιστη ήταν η επιβάρυνση που προκαλούνταν στο Ταμείο λόγω της συνταξιοδότησης πλήθους δικαιούχων με εικοσαετή μόνον προϋπηρεσία. Το 1876 θα γίνει και η πρώτη κινητοποίηση συνταξιούχων στην Ελλάδα. Συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος περίπου πεντακόσιοι συνταξιούχοι για να διαμαρτυρηθούν και να χαράξουν την πορεία τους.

Σαραντάρηδες συνταξιούχοι
και συντάξεις βουλευτών και υπουργών

 Το Ταμείο Συντάξεων αποκαλούνταν πλέον «καταβόθρα». Όταν έφυγε ο Όθωνας, το Ταμείο είχε συμπληρώσει ένα χρόνο ζωής και διέθετε αποθεματικό ενός εκατομμυρίου δραχμών. Θεωρούνταν υγιέστατο και οι προοπτικές του ήταν οι καλύτερες. Αλλά μετά την καθιέρωση της εικοσαετίας όσοι συμπλήρωναν τα απαραίτητα χρόνια έσπευδαν να συνταξιοδοτηθούν. Έτσι, η Ελλάδα πρωτοπορούσε σε παγκόσμια κλίμακα και λίγα χρόνια αργότερα θα αποκτούσε σαραντάρηδες και πενηντάρηδες συνταξιούχους, οι οποίοι μετά τη… προπαίδευσή τους στο Δημόσιο μεγαλουργούσαν στον ιδιωτικό τομέα.
  Το τελειωτικό χτύπημα δόθηκε όταν το Ταμείον Συντάξεων κλήθηκε να
καλύψει και τις συντάξεις του πλήθους των βουλευτών, ιδιαιτέρως δε των Υπουργών, οι οποίοι λόγω υψηλού μισθού απολάμβαναν και παχυλές συντάξεις χωρίς ωστόσο να τους γίνονται κρατήσεις! Το Ταμείο έφθασε σε αδυναμία πληρωμών, ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρίες και έγιναν θερμότατα επεισόδια. Το πρώτο Ταμείο της χώρας κατέρρευσε οικονομικά και την πληρωμή των συντάξεων ανέλαβε πλέον το Δημόσιο Ταμείο, στο οποίο συγχωνεύτηκε ο πρώτος ασφαλιστικός φορέας της χώρας με νόμο το 1877.
 Όσο για τον Σωτήριο Σωτηρόπουλο, σχημάτισε Κυβέρνηση τον Μάιο του 1893, αλλά ανατράπηκε λίγους μήνες αργότερα. Η Βουλή απέσυρε την εμπιστοσύνη της, λόγω της σύναψης εξωτερικού δανείου με Άγγλο τραπεζίτη και δυσβάστακτους όρους προκειμένου να αποφύγει η Ελλάδα την χρεοκοπία. Η υπόθεση θεωρήθηκε σκανδαλώδης. Στα σχόλια των εφημερίδων και στα χείλη των πολιτών βρισκόταν καθημερινώς η λέξη «σκριπ», όπως ονομάσθηκαν οι προσωρινές αποδείξεις που δόθηκαν σε όσους εγγράφηκαν στο δάνειο που συνήψε η Κυβέρνηση Σωτηρόπουλου. Έτσι, ο δημοσιογράφος Ευάγγελος Κουσουλάκος άρπαξε την ευκαιρία και εξέδωσε τη σατιρική εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ», από την οποία προήλθε (1895) η σπουδαία καθημερινή πολιτική εφημερίδα με το ίδιο όνομα.

Πηγή mikros-romios


 
Συλλογή άρθρων, φωτογραφικό υλικό και επεξεργασία θέματος
keritisbloger



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου