ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ…. λέει....

Λέω.....
Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο και καθόσουνα στο διπλανό θρανίο, που δεν σου έδινα το βιβλίο,

Τότες
δεν είχαμε ξενόφερτες γιορτές πέρα του αγίου Βαλεντίνου

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ 2020

Όλοι γνωρίζουμε το Αστέρι της Βηθλεέμ, τον «οδηγό» που έφερε τους τρεις Μάγους κοντά στον νεογέννητο Χριστό στη φάτνη των αλόγων, όπως τραγουδούσαμε μικροί τα κάλαντα με τα τρίγωνα και το μπουκάλι με το χωνί που μαζεύαμε το λάδι από τις νοικοκυρές του χωριού.
Σήμερα, μετά από 800 !!! ολόκληρα χρόνια, εμφανίζεται και πάλι το σπάνιο αυτό φαινόμενο στον ουρανό και ευτυχώς είναι ορατό και στην Ελλάδα.
Το φαινόμενο θα ξαναγίνει στον ουρανό, μετά απο 60 χρόνια όπως λένε οι ειδικοί.

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ ΔΙΑ ΚΑΙ ΚΡΟΝΟΥ

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2020

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ ΛΟΓΩ ΒΑΡΙΑΣ ΣΥΝΝΕΦΙΑ.

Το Ζεϊμπέκικο και η ιστορία του

H Προέλευση και η ιστορία του Ζεϊμπέκικου χορού.

Το ζεϊμπέκικο (ή ζεϊμπέκικος) είναι ελληνικός λαϊκός χορός. Το όνομά του οφείλεται στον πληθυσμό των Ζεϊμπέκων.
Αναφέρεται ότι διαδόθηκε στα ελλαδικά αστικά κέντρα στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ωστόσο, η εμφάνισή του ανάγεται στα τέλη του 17ου αιώνα σε αστικά κέντρα όπως η Κωνσταντινούπολη και η Σμύρνη.

Η θρησκεία στους θρύλους και τα παραμύθια της λαϊκής παράδοσης

Συνεχίζοντας στο κεφάλαιο της λαϊκής μας παράδοσης, θα αναφερθούμε σήμερα στον τρόπο με τον οποίο ο ελληνικός λαός εξέφραζε την πίστη του στο Θεό και στους Αγίους της εκκλησίας, μέσα από τους θρύλους και τα διηγήματα της λαϊκής μας παράδοσης.

Αναβίωση των μαντικών εθίμων του Κλήδονα από την Ε.Κ.Σ.

«Ανοίξετε  τον Κλήδονα

Στου Αη Γιαννιού τη χάρη»

Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της στο πρόγραμμα εκδηλώσεων για το 2015, Η Εταιρεία Κρητικών Σπουδών διοργανώνει την Τετάρτη 24 Ιουνίου και ώρα

Το ριζίτικο τραγούδι, στο χρόνο και στον τόπο (Β Μέρος)

«Χωρίς νεκρούς η Λευτεριά

ζάλο ποτές δεν κάνει.

Γιατι ν’ η κατοικία τζη

στου ντουφεκιού την κάνη…»

Συνεχίζοντας το σεργιάνισμα στις στράτες του ριζίτικου τραγουδιού, όπως το ξεκινήσαμε στο Α’ μέρος του που θα βρείτε ΕΔΩ,

 http://keritisriver.blogspot.gr/2014/08/To-rizitiko-tragoydi-ston-xrono-kai-ston-topo-A-Meros.html

να θυμίσομε τα χιλιοειπωμένα μέσα από τις αράδες αυτού του ιστολογίου.

Ο πολιτισμός δεν πέφτει από τον ουρανό ούτε κατασκευάζεται στα πολιτικά παρασκήνια ή σε γραφεία στρατηγικών μελετών.

Το ριζίτικο τραγούδι, στο χρόνο και στον τόπο (Α Μέρος)

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ,

ΔΕΝ ΕΜΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ούτε

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ για προσωπι

κή προβολή ή κερδοσκοπικούς

λόγους.

Συνεχίζοντας την πορεία μας πάνω στο θεματικό άξονα «Παράδοση» και όπως είχαμε υποσχεθεί σε προηγούμενο άρθρο, επανερχόμαστε σήμερα με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο Ριζίτικο τραγούδι και τους αξιακούς κώδικες που αυτό μας μεταφέρει διαχρονικά από τα βάθη του χρόνου.

Κόντρα στα νεοτερίστικα ρεύματα της αλλοίωσης, της παραχάραξης και της εμπορευματοποίησης της παράδοσης, που πότε ξεκινά από ένα άρρωστο τοπικισμό κάποιων επαγγελματιών «πολύξερων» και πότε από τον τυχοδιωκτισμό της κερδοσκοπίας κάποιων επαγγελματιών της τέχνης.

Το κλέφτικο τραγούδι και οι αξιακοί του κώδικες στη λαική παράδοση

Σε μια εποχή που οι διεθνείς επικυρίαρχοι της παγκοσμιοποίησης επιβάλουν τη συνοθύλευση των λαών μέσα από το μηδενισμό των πολιτιστικών αξιών και της ιδιαίτερης ιστορίας, θεωρούμε απαραίτητο τον επαναπροσδιορισμό των

Παρέα στις αλάνες με τα παιχνίδια ενός ξεχασμένου Θεού

Ήταν μια εποχή όχι πολύ μακρινή, που τα παιδιά έπαιζαν στις αλάνες, στους δρόμους της γειτονιάς, χωματένιους αφού δεν είχε περάσει ακόμα ο οδοστρωτήρας της ανάπτυξης του πετρελαίου και της πίσσας, με παιχνίδια αυτοσχέδια, που είχαν τα περισσότερα τις ρίζες τους σε παρελθόντες αιώνες και έρχονταν στις παρέες μέσω της παράδοσης και της από γενεά σε γενεά μεταφοράς.

ΟΙ ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ - “Του νεκρού αδερφού”

Εις τα εθνικά εκείνα άσματα των Ελλήνων,

όσα υπόθεση έχουν ιδεώδη ή πεπλασμένη,

η φαντασία του λαού εκδηλώνεται

μετα περισσής ποικιλίας, ελευθερίας

και δυνάμεως.

                                             (Fauriel)

  Oι παραλογές αποτελούν καλλιτεχνικά τη σημαντικότερη κατηγορία δημοτικών τραγουδιών μας. Tα σύνθετα και προβληματικά αυτά τραγούδια μάς δένουν πιο πολύ απ’ όλα με το πλούσιο μυθολογικό και ποιητικό παρελθόν μας. Mας γυρνούν σε εποχές παλιές, όπου το πραγματικό με το υπερφυσικό διαμορφώνουν ιστορίες, συνήθως τραγικές, που παντού θα μπορούσαν κάποτε να συμβούν.  Οι παραλογές είναι στα αρχαιότερα τραγούδια του Ελληνικού λαού, ξεκινάνε από τα βάθη της ζωής του, παραλλάζοντας μόνο εξωτερικά, δηλαδή γλωσσικά, με το πέρασμα του χρόνου.

Είναι τραγούδια με πλαστή , παραποιημένη υπόθεση, που δεν μεταφέρουν στον ποιητικό χώρο ένα απλό επεισόδιο αλλά περιγράφουν μια ολοκληρωμένη πράξη. Οι παραλογές και στην περίπτωση που περιγράφουν ένα πραγματικό γεγονός, το εμφανίζουν σαν μια οριακή, ακραία κατάσταση, όπου προβάλλεται το ουσιώδες ενώ απωθείται το τυχαίο.

  Μέσα από τις παραλογές των δημοτικών τραγουδιών, θα αναφερθούμε στο γνωστό σε όλους μας τραγούδι του νεκρού αδερφού, μέσα από την ενότητα του λαικού πολιτισμού και της παράδοσης, που έχομε ανοίξει στο ιστολόγιο μας, αφιερωμένη στο δημοτικότραγούδι.

  Το τραγούδι του αδερφού που πεθαμένος, σηκώνεται από το τάφο για να

Απο τις παραδόσεις του Ελληνικού λαού

Ανάμεσα στη γοργόνα του Μεγαλέξανδρου, τα τελώνια και τα
άλλα φυσικά δαιμόνια της Ελληνικής υπαίθρου, ο λαικός πολιτισμός
έδωσε δείγματα γραφής για τους νεότερους, μέσα απο την παράδοση.
Εμείς, τα αφήσαμε στο πηγάδι του κλήδονα ξεχασμένα όμως,
παρέα με τ αμίλητο νερό, ως άχρηστα και...παλιομοδίτικα...

Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μας στον κόσμο των ξωτικών και των φυσικών δαιμονίων της λαικής παράδοσης μέσα από την ενότητα που έχομε ανοίξει λαικόςπολιτισμός, παράδοση,

θα αναστορηθούμε σήμερα τη γοργόνα την αδερφή του Μεγαλέξανδρου, που ρωτά τους ναυτικούς στα πέλαγα για την τύχη του αδερφού της, αλλά και ιστορίες που αφορούσαν τα φυσικά δαιμόνια της λαικής παράδοσης, όπως τα τελώνια, τα σμερδάκια, σμιθράκια, τα χαμοδράκια.

Από την ενότητα “μαρμαρώματα” θα θυμηθούμε το στοιχειωμένο καράβι της νεράιδας το πετροκάραβο, που η παράδοση το τοποθετεί στη θάλασσα ανάμεσα στον Πόρο και τα Μέθανα.

Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Στο Διγενή Ακρίτα αποκορυφώνονται οι πόθοι

και τα ιδεώδη του Ελληνικού έθνους, διότι

σε αυτόν, συμβολίζεται η μακρόχρονη

και άληκτη πάλη του Ελληνικού προς το

μουσουλμανικό κόσμο.

                       Ν.Γ.Πολίτης(περί του εθνικού έπους των νεοτέρων ελλήνων)

 Κατά το Ακριτικό έπος, ο Διγενής Ακρίτας αφού υπέταξε όλες τις πόλεις και τις χώρες των ανταρτών, έχτισε δίπλα στον Ευφράτη ποταμό θαυμαστό παλάτι, όπου κατοίκησε. Βαρειά ασθένεια τον βρήκε όμως και αισθανόμενος κοντά το θάνατο, κάλεσε κοντά τη γυναίκα του, που πέθανε κι αυτή απο τη λύπη της.

  Στα δημοτικά τραγούδια, πεθαίνει μετά απο πάλη με το χάρο. Αλλά οι διάφορες παραλλαγές της ιστορίας του Διγενή, παρουσιάζουν διάφορους τρόπους θανάτου του ήρωα, εκ των οποίων ίχνη διακρίνονται και στις διασκευές του έπους. Σύμφωνα με τις πληρέστερες παραλλαγές, ηττημένος σε πάλη απο το χάρο, ο Διγενής είναι στο κρεβάτι περιμένοντας το θάνατο, τον περιστοιχίζουν δε τα παλληκάρια του, στα οποία διηγείται τα κατορθώματα του.Εκεί προσκαλεί τη σύζυγο του, και για να μην περιέλθει σε άλλο άντρα μετά το θάνατο του, την πνίγει στην αγκαλιά του.

  Σύμφωνα με άλλες παραλλαγές, ο χάρος παραμονεύει παντού για το Διγενή, ή ο Διγενής χτίζει κάστρο για να μην τον βρει ο χάρος, αλλά ούτε έτσι τον

Τα τραγούδια της αγάπης μέσα από τη λαική παράδοση

Ο έρωτας, ο οποίος πέρα απο

κάθε άλλο συναίσθημα πάλλεται

και αντηχεί στις παραλογές,

επικρατεί και γεμίζει εξ ολοκλήρου

τα τραγούδια της αγάπης.

Βλέπεις σ αυτόν συγκεντρωμένα

ωσάν σε ευωδιαστές ανθοδέσμες,

ωσάν σε αρμονικά στέφανα,

τα ευγενέστερα άνθη της ερωτικής ποίησης.

                                                                           (P.E.Pavolini)

  Δεν θα μπορούσε η λαϊκή μούσα να μην έχει μέσα από την παράδοση αγκαλιάσει τον έρωτα και την αγάπη, συναισθήματα θεοποιημένα από τους Έλληνες ήδη των Ελληνιστικών χρόνων, που χαρακτηρίζουν το λαό μας και μαζί με τα υπόλοιπα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τη λεβεντιά, το φιλότιμο, τον πατριωτισμό, τη γενναιότητα που τον διακρίνει στη μάχη και τη ζωή, την αγάπη του στον τόπο που τον γέννησε και στο ωραίο και το αληθινό όπως και το αδούλωτο πνεύμα που τον διακρίνει, τον έφερε η φύση να πλησιάζει το άριστον και το τέλειον σαν λαός.

  Έβαλε στα τραγούδια του την αγάπη και τον έρωτα και τους ύμνησε μέσα από τα γλέντια του γάμου, της παρέας και τις εκφράσεις των μοναχικών στιγμών του, τα διατήρησε μέσα στο χρόνο και τα μετέφερε από γενιά σε γενιά δημιουργώντας συνεχώς νέα, που έφτασαν σε μας μέσα απ τη λαική παράδοση.

Ο Νικ. Πολίτης, τη βιογραφία του οποίου θα βρείτε στη συνέχεια του δημοσιεύματος, τα συγκέντρωσε και τα περιέλαβε στην έκδοση των δημοτικών τραγουδιών “ΕΚΛΟΓΑΙ από τα δημοτικά τραγούδια του Ελληνικού λαού“. Μέσα

ΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 

Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι της λαικής μας παράδοσης, είναι τα παραμύθια και οι θρύλοι μέσα από τα οποία μας μετάδωσε η παράδοση εν μέσω των γενεών, τους πόθους, τις δοξασίες, τις περιπέτειες του έθνους και τον τρόπο ζωής των απλών ανθρώπων, τους φόβους και τα ένστικτα τους.
  Τα παραμύθια και οι θρύλοι δια μέσω της παράδοσης, έζησαν και μεταδόθηκαν από γενιά σε γενιά, την εποχή που ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο γείτονας, δεν ήταν ακόμα άγνωστος, μακρυνός, επίφοβος, τα κάστρα της μοναξιάς και της απομόνωσης του ανθρώπου δεν ήχαν ακόμα οικοδομηθεί και άκμαζε μετά το σούρουπο, η αποσπερίδα στις γειτονιές, σε πόλεις και χωριά.

  Η αποσπερίδα ήταν χώρος σύναξης απογευματινής μετά την